The paper examines youth political participation in Georgia through the lens of political identity and polarization. In the post-Soviet context, marked by strong national identity and institutional distrust, the study explores how political self-efficacy influences youth political participation. The analysis draws on studies conducted between 2023 and 2025, including a mixed-methods study on youth political self-efficacy (N=112), a generational values study (N=265), and a post-election polarization study (N=62). Correlational, regression, and mediation analyses were used to examine the effects of political self-efficacy, political interest, partisan identification, and institutional trust on political participation. Findings indicate that political self-efficacy affects participation indirectly through political interest. Partisan identification strengthens internal political self-efficacy and engagement, while affective polarization and institutional distrust weaken external political self-efficacy and reduce institutional participation. As a result, youth engagement tends to take selective and low-cost expressive forms. The paper proposes an integrated model in which political participation is understood as the interaction of psychological resources, identity structures, and contextual constraints. The study concludes that low youth participation in Georgia reflects limited political self-efficacy in a polarized environment rather than political apathy.

В статье исследуется политическое участие молодежи в Грузии через призму политической идентичности и поляризации. В постсоветском контексте, характеризующемся сильной национальной идентичностью и институциональным недоверием, анализируется влияние политической самоэффективности на участие молодежи в политике. Исследование основано на данных, собранных в 2023–2025 годах, включая исследование политической самоэффективности молодежи (N=112), исследование поколенческих ценностей (N=265) и исследование постэлекторальной поляризации (N=62). Использовались корреляционный, регрессионный и медиационный анализы. Результаты показывают, что политическая самоэффективность влияет на политическое участие опосредованно — через политический интерес. Партийная идентификация усиливает внутреннюю политическую самоэффективность и вовлеченность, тогда как аффективная поляризация и институциональное недоверие ослабляют внешнюю политическую самоэффективность и ограничивают институциональные формы участия. В результате политическая активность молодежи чаще проявляется в избирательных и низкозатратных формах. В статье предлагается интегрированная модель, рассматривающая политическое участие как результат взаимодействия психологических ресурсов, идентичности и контекстуальных ограничений.

ნაშრომი იკვლევს საქართველოში ახალგაზრდების პოლიტიკურ მონაწილეობას პოლიტიკური იდენტობისა და პოლარიზაციის ჭრილში. პოსტსაბჭოთა კონტექსტში, რომელიც ძლიერი ეროვნული იდენტობითა და ინსტიტუციური უნდობლობით ხასიათდება, კვლევა აანალიზებს პოლიტიკური თვითეფექტურობის გავლენას ახალგაზრდების პოლიტიკურ მონაწილეობაზე და მის კავშირს ეროვნულ იდენტობასთან.ანალიზი ეფუძნება 2023–2025 წლებში ჩატარებულ კვლევებს: ახალგაზრდების პოლიტიკური თვითეფექტურობის შერეულ მეთოდებზე დაფუძნებულ კვლევას (N=112), თაობათა ღირებულებების კვლევას (N=265) და არჩევნების შემდგომი პოლარიზაციის კვლევას (N=62). კორელაციური, რეგრესიული და მედიაციური ანალიზის საფუძველზე შეფასდა პოლიტიკური თვითეფექტურობის, პოლიტიკური ინტერესის, პარტიული იდენტიფიკაციისა და ინსტიტუციური ნდობის გავლენა პოლიტიკური მონაწილეობის ფორმებზე. კვლევის შედეგები აჩვენებს, რომ პოლიტიკური თვითეფექტურობა პოლიტიკურ მონაწილეობაზე გავლენას ახდენს არაპირდაპირი გზით — პოლიტიკური ინტერესის მეშვეობით. პარტიული იდენტიფიკაცია აძლიერებს შიდა პოლიტიკურ თვითეფექტურობასა და ჩართულობას, ხოლო აფექტური პოლარიზაცია და ინსტიტუციური უნდობლობა ასუსტებს გარე პოლიტიკურ თვითეფექტურობას და ზღუდავს ინსტიტუციურ მონაწილეობას. შედეგად, ახალგაზრდების ჩართულობა უფრო მეტად ვლინდება შერჩევით და დაბალი დანახარჯის მქონე აქტივობებში. ნაშრომი ასკვნის, რომ საქართველოში ახალგაზრდების დაბალი პოლიტიკური მონაწილეობა უნდა განიმარტოს არა როგორც აპათია, არამედ როგორც შეზღუდული პოლიტიკური თვითეფექტურობა პოლარიზებულ გარემოში.